จากอดีต 2
จาก 8/7/2545
-เราสร้างข้ออ้างเพื่อหลีกให้พ้นจากความผิดหรือหลีกเลี่ยงจากบางสิ่งที่ไม่ต้องการ แต่บางครั้งมันย้อนกลับมาทำร้ายเราได้รุนแรงกว่าสิ่งที่เราเคยหนีมา ถึงแม้จะรู้เช่นนี้เราก็ยังคงสร้างข้ออ้างอยู่ไม่เว้นวัน
-บางคนยินดีอยู่กับความลวงแม้เขาจะรู้ความจริง เพราะอย่างน้อยมันก็ให้ความสุขเขาได้ในบางครั้ง
-ของทุกชิ้นย่อมมีประโยชน์ สรรพสิ่งย่อมมีคุณค่าในตัวมันเองซึ่งมีลักษณะต่างกันออกไป แค่เรายังไม่เคยเห็นคุณค่าของมันไม่ได้แปลว่ามันไม่มีสักหน่อย
จาก 11/7/2545
-ความว้าวุ่นอาจเป็นผลจากทัศนียภาพรอบกาย ยามใดมีเพียงตะวันเจิดจ้าบนฟ้าใสทาบทาบนแผ่นน้ำอันเวิ้งว้างว่างเปล่ากว้างยาวออกไปอย่างไร้จุดหมาย ที่เห็นได้เป็นเพียงเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น สิ่งนี้ทำให้ใจสงบนิ่งและเยือกเย็นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ยามใดรอบกายคือตรึกสูงตระหง่านละลานตา ผู้คนมากหน้าไปมาขวักไขว่ จะมองไปทางใดก็แน่นขนัดแออัดไปด้วยปัญหานานา ใจเราก็พลอยว้าวุ่นคุกรุ่นไปตามสิ่งเหล่านั้น แต่บางวันเรากลับนิ่งเฉยและเคยชินราวกับจิตนั้นโบกบินและหลุดพ้นออกไปไกลจากความวุ่นวายเหล่านี้สิ้น จิตใจมันช่างซับซ้อนเสียนี่กระไร
-เรากลัวหุบเหวเพราะมันสูงเสียจนมิรู้ได้ว่าภายใต้มันมีสิ่งใดรอคอยอยู่ ความมืดก็เช่นกันทำให้เรากลัวได้เพียงเราไม่รู้ว่ามีสิ่งใดแอบแฝงอยู่ในนั้น
จาก 14/7/2545
-การแก้ปัญหาเหมือนการเติมเครื่องปรุง ถ้าเราไม่ชิมเสียก่อนมันอาจจะแย่กว่าเก่าก็เป็นได้
-เราสร้างข้ออ้างเพื่อหลีกให้พ้นจากความผิดหรือหลีกเลี่ยงจากบางสิ่งที่ไม่ต้องการ แต่บางครั้งมันย้อนกลับมาทำร้ายเราได้รุนแรงกว่าสิ่งที่เราเคยหนีมา ถึงแม้จะรู้เช่นนี้เราก็ยังคงสร้างข้ออ้างอยู่ไม่เว้นวัน
-บางคนยินดีอยู่กับความลวงแม้เขาจะรู้ความจริง เพราะอย่างน้อยมันก็ให้ความสุขเขาได้ในบางครั้ง
-ของทุกชิ้นย่อมมีประโยชน์ สรรพสิ่งย่อมมีคุณค่าในตัวมันเองซึ่งมีลักษณะต่างกันออกไป แค่เรายังไม่เคยเห็นคุณค่าของมันไม่ได้แปลว่ามันไม่มีสักหน่อย
จาก 11/7/2545
-ความว้าวุ่นอาจเป็นผลจากทัศนียภาพรอบกาย ยามใดมีเพียงตะวันเจิดจ้าบนฟ้าใสทาบทาบนแผ่นน้ำอันเวิ้งว้างว่างเปล่ากว้างยาวออกไปอย่างไร้จุดหมาย ที่เห็นได้เป็นเพียงเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น สิ่งนี้ทำให้ใจสงบนิ่งและเยือกเย็นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ยามใดรอบกายคือตรึกสูงตระหง่านละลานตา ผู้คนมากหน้าไปมาขวักไขว่ จะมองไปทางใดก็แน่นขนัดแออัดไปด้วยปัญหานานา ใจเราก็พลอยว้าวุ่นคุกรุ่นไปตามสิ่งเหล่านั้น แต่บางวันเรากลับนิ่งเฉยและเคยชินราวกับจิตนั้นโบกบินและหลุดพ้นออกไปไกลจากความวุ่นวายเหล่านี้สิ้น จิตใจมันช่างซับซ้อนเสียนี่กระไร
-เรากลัวหุบเหวเพราะมันสูงเสียจนมิรู้ได้ว่าภายใต้มันมีสิ่งใดรอคอยอยู่ ความมืดก็เช่นกันทำให้เรากลัวได้เพียงเราไม่รู้ว่ามีสิ่งใดแอบแฝงอยู่ในนั้น
จาก 14/7/2545
-การแก้ปัญหาเหมือนการเติมเครื่องปรุง ถ้าเราไม่ชิมเสียก่อนมันอาจจะแย่กว่าเก่าก็เป็นได้
posted by Miragez at 12:30 PM
1 comments
