สิ่งที่ทำ กับ ความเข้าใจ

คนเราเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองทำมากน้อยแค่ไหนกันนะ ถ้าการกระทำเหล่านั้นเป็นสิ่งที่กลั่นกรองออกมาจากความคิดหรือที่เค้าเรียกกันว่าคิดก่อนทำ เราก็คงจะเข้าใจมันพอสมควร แต่ถ้ามันเป็นสิ่งที่เราทำก่อนคิด ดูเหมือนว่าเราต้องใช้เวลาหลังจากนั้นนานพอสมควรเพื่อที่จะเรียนรู้และทำความเข้าใจกับสิ่งที่เราทำลงไป การกระทำแบบนี้มันเหมือนออกมาจากเบื้องลึกของจิตใจจากส่วนไหนก็ไม่รู้อาจจะเป็นตัวตนของเราอีกคนที่ซ่อนอยู่ตัวตนที่แม้กระทั่งเราเองไม่รู้จัก เราจะเข้าใจมันได้มากน้อยแค่ไหนกัน มันผิดหรือเปล่าที่เราไม่เข้าใจ สำหรับผมแล้วการเข้าใจทุกๆเรื่องทุกๆการกระทำนั้นไม่ง่ายเลย บางเรื่องมันยากเหลือเกินที่จะเข้าใจ แม้เราพยายามคิดและหาเหตุผลเป็นร้อยพันมาบรรยายก็มิอาจคลายความสงสัยในการกระทำของตนเอง บางเรื่องมันก็เข้าใจได้ไม่ยาก แต่เราเองกลับไม่ยอมเข้าใจ เพราะเรื่องราวนั้นมันเป็นเหมือนหนามที่คอยย้ำซ้ำแผลเก่า ให้มันเน่าเฟะและเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง มิใช่ว่าเราไม่ยอมเผชิญหน้ากับความจริง เราเพียงแต่รอให้แผลมันหายดีเสียก่อน
เราต้องเข้าใจในทุกสิ่งที่เราทำหรือเปล่านะมันผิดไหม ... ที่บางครั้งเราไม่เข้าใจ

ความหวัง การคาดหวัง และความสิ้นหวัง

บางทีผมก็สงสัยว่าความหวังมันแตกต่างกับการคาดหวังตรงไหน ทั้งสองอย่างเป็นเหมือนสิ่งที่อยู่ควบคู่กันไปอย่างไม่อาจจะแยกออกจากกันได้ เรามักจะคาดหวังบางสิ่งไว้และหวังจะได้มันมา
ผมเคยได้ยินคำพูดหนึ่งว่า "ถ้าเราคาดหวังให้น้อยลงเท่าไรเราก็จะผิดหวังน้อยลงเท่านั้น" ดูเหมือนมันจะเป็นจริงอยู่ไม่น้อย ทุกครั้งที่เราคาดหวัง เราต้องการผลปลายทางให้ได้ตามเป้าหมาย เมื่อเราไม่ได้ตามต้องการเราก็จะผิดหวังและรู้สึกแย่ๆกับมัน และเหมือนกับว่าทุกๆครั้งที่รู้สึกแย่ ความหวังของเราก็ละลายหายไปทีละน้อย พอละลายหายไปบ่อยเข้าบางคนอาจถึงขั้นที่เรียกกันว่า "สิ้นหวัง" มองจากมุมนี้มันเหมือนกับว่าความสิ้นหวังเกิดจากการคาดหวังที่มากเกินไป มากจนไม่สามารถทำให้ได้ถึงเป้าหมายแม้สักครั้ง แต่มันไม่ง่ายเลยที่ห้ามการคาดหวังหรือควบคุมให้มันน้อยลงเพื่อลดอัตราเสี่ยงของการสิ้นหวัง การคาดหวังมันอยู่ในกมลสันดานของความเป็นมนุษย์ ทุกครั้งที่เกิดความพยายามสำหรับสิ่งใดเหมือนกับว่าต้องมีสิ่งตอบแทนจากความพยายามนั้น เราจะหยุดมันอย่างไร!!!
ผมรู้สึกว่ามนุษย์อยู่ได้ด้วยความหวัง มนุษย์ที่สิ้นหวังก็ไม่ต่างอะไรกับร่างไร้วิญญาณ ไร้พลังจะเผชิญกับเรื่องราวต่างๆทั้งหลายบนโลก แต่ถ้าสถานการณ์รอบตัวมันนำเราจนมาถึงจุดแห่งความสิ้นหวัง เราจะเดินกลับออกไปอย่างไร เราจะเรียกกำลังใจกลับมาและมีความหวังในชีวิตได้อีกครั้งหรือเปล่า หรือทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในจิตใจ ความหวัง การคาดหวังและความสิ้นหวังเป็นเพียงสถานะหนึ่งของจิตใจ ถ้าเป็นอย่างนั้นจะต้องทำอย่างไรถึงจะเปลี่ยนสถานะแห่งความสิ้นหวังนี้เป็นจิตใจที่เปี่ยมไปด้วยความหวังอีกครั้งหนึ่ง ... มันต้องทำยังไงนะ