ทะเลไร้คลื่น

การเดินทางของชีวิตก็อาจคล้ายกับการเดินเรือ ต้องผจญกับมรสุมคลื่นลมและอุปสรรคนานาประการ
อุปสรรคที่บางครั้งทำเราบอบช้ำ ทำให้เราท้อแท้ และอยากยอมแพ้หลีกลี้หนีไปจากโลกใบนี้
แต่ทว่า ทุกๆบาดแผลที่เราได้รับ เป็นบทเรียนที่ดีเสมอ
และท่ามกลางคลื่นลมและผยันตรายเหล่านั้น เราก็ได้เรียนรู้อะไรต่างๆมากมาย
มันทำให้เราเข้มแข็งขึ้น เติบโตขึ้น และสมบูรณ์ขึ้นในแบบของเรา

หากชีวิตนั้นปราศจากอุปสรรค ก็คงไม่ต่างอะไรกับทะเลปราศจากคลื่นลม
เรือของเราก็เคว้งคว้างเลื่อนลอย หยุดอยู่กับที่ ไม่ไปไหน
ไม่มีการผจญภัย ไม่มีบาดแผล ไม่มีแม้ความปรีดาหลังการฝ่าเอาชนะพายุโหม
อยู่ไปนานๆ ยิ่งทำให้รู้สึกว่าคุณค่าในการมีชีวิตนั้นน้อยลงทุกทีๆ

ผมเคยอยู่ท่ามกลางพายุที่บ้าคลั่ง ฝ่าฟันและเรียนรู้กับสิ่งเหล่านั้นมาพอสมควร
ในเวลานั้นผมแสวงหาทะเลอันราบเรียบ ไร้ลมฝนและผยันตราย
แสวงหาที่ซึ่งผมจะดื่มด่ำกับความสงบเงียบได้อย่างเต็มที่

ในขณะที่ทุกวันนี้ ผมล่องลอยอยู่ในทะเลที่มีคลื่นลมเพียงเล็กน้อย
ผมกลับหวนไปคิดถึงอดีต อาลัยในพายุที่เคยสาดซัด
อาลัยในบาดแผลและความบอบช้ำ

คนเรามักไม่พอใจในสิ่งที่ตนเองมีอยู่เสมอสินะ