The Story of NoOne

ทะเลไร้คลื่น

2008-05-24T07:56:00.002+07:00

การเดินทางของชีวิตก็อาจคล้ายกับการเดินเรือ ต้องผจญกับมรสุมคลื่นลมและอุปสรรคนานาประการ
อุปสรรคที่บางครั้งทำเราบอบช้ำ ทำให้เราท้อแท้ และอยากยอมแพ้หลีกลี้หนีไปจากโลกใบนี้
แต่ทว่า ทุกๆบาดแผลที่เราได้รับ เป็นบทเรียนที่ดีเสมอ
และท่ามกลางคลื่นลมและผยันตรายเหล่านั้น เราก็ได้เรียนรู้อะไรต่างๆมากมาย
มันทำให้เราเข้มแข็งขึ้น เติบโตขึ้น และสมบูรณ์ขึ้นในแบบของเรา

หากชีวิตนั้นปราศจากอุปสรรค ก็คงไม่ต่างอะไรกับทะเลปราศจากคลื่นลม
เรือของเราก็เคว้งคว้างเลื่อนลอย หยุดอยู่กับที่ ไม่ไปไหน
ไม่มีการผจญภัย ไม่มีบาดแผล ไม่มีแม้ความปรีดาหลังการฝ่าเอาชนะพายุโหม
อยู่ไปนานๆ ยิ่งทำให้รู้สึกว่าคุณค่าในการมีชีวิตนั้นน้อยลงทุกทีๆ

ผมเคยอยู่ท่ามกลางพายุที่บ้าคลั่ง ฝ่าฟันและเรียนรู้กับสิ่งเหล่านั้นมาพอสมควร
ในเวลานั้นผมแสวงหาทะเลอันราบเรียบ ไร้ลมฝนและผยันตราย
แสวงหาที่ซึ่งผมจะดื่มด่ำกับความสงบเงียบได้อย่างเต็มที่

ในขณะที่ทุกวันนี้ ผมล่องลอยอยู่ในทะเลที่มีคลื่นลมเพียงเล็กน้อย
ผมกลับหวนไปคิดถึงอดีต อาลัยในพายุที่เคยสาดซัด
อาลัยในบาดแผลและความบอบช้ำ

คนเรามักไม่พอใจในสิ่งที่ตนเองมีอยู่เสมอสินะ

รากฐานของความอดทน

2006-12-05T19:48:00.000+07:00

บางครั้งก็คิดๆไปว่าความสามารถในการยืนหยัดของต้นไม้ก็คล้ายๆกับขีดจำกัดของความอดทน บางต้นก็มีรากลึกมั่นคง แม้พายุจะโหมผ่านก็ยังคงหนักแน่นไม่ล้มเอนพ่ายแพ้ แต่บางต้นเพียงแค่มีลมแรงพัดผ่านก็ไม่สามารถทรงตัวอยู่ได้เสียแล้ว ซึ่งดูเหมือน "ราก" จะเป็นปัจจัยสำคัญอยู่เบื้องหลังความสามารถนี้ ด้วยเหตุที่รากนั้นแตกแขนงอยู่ภายใต้ผืนดิน ทำให้เรามองไม่เห็นและมักจะหลงลืมมันไป กว่าจะนึกขึ้นได้ว่ามันสำคัญขนาดไหนก็เมื่อต้นไม้ล้มโค่นจนมองเห็นรากที่ขาดวิ่นจากผืนดินเสียแล้ว

รากของต้นไม้แต่ละต้นจะแข็งแรงคงทนต่างกันขึ้นอยู่กับพันธุ์ไม้ แต่ไม่ใช่มีเพียงแต่รากเท่านั้น สถานที่ปลูก และการบำรุงรักษาก็มีผลต่อการยืนหยัดอยู่ได้ไม่แพ้กัน คงคล้ายกับคนที่มีพื้นฐานที่แตกต่างกันพบเจอสภาพแวดล้อมที่แตกต่างไป แต่ถึงจะแตกต่างเพียงไร แต่เป้าหมายของต้นไม้ทุกต้นล้วนแต่เป็นผลิตผลแห่งความสุข ชีวิตใครชีวิตมันมีวิถีที่แตกต่างกันไป ต้องบำรุงรักษาและดูแลด้วยวิธีที่แตกต่างกัน

การรดน้ำซึ่งก็เป็นหนึ่งในวิธีบำรุงรักษา ถ้ารดมากไปดินก็เหลวอ่อนแอหรือไม่ก็รากเน่าล้มตายไปเสียในที่สุด เหมือนกับที่บางที่มีคนปลอบประโลมเราตลอด เวลามีปัญหาก็มีคนให้ปรึกษาไม่เคยขาด มันทำให้รากฐานของความอดทนเราไม่มั่นคงเพียงพอ ทำให้เราไม่ค่อยจะกล้าตัดสินใจอะไรเอง อ่อนแอและพ่ายแพ้ต่อพายุในที่สุด แต่ถ้าเราปล่อยดินให้แห้งกรังไร้น้ำหล่อเลี้ยงนานเกินไป เหมือนกับเราดันทุรังเองอยู่คนเดียว ทนรับทุกสรรพสิ่งไว้คนเดียว แบกโลกทั้งโลกเอาไว้ให้มันหนัก เรายังยืนหยัดอยู่ได้ก็จริง แต่สุดท้ายก็ตายทั้งเป็นไปโดยไม่มีผลิตผลแห่งความสุข

เราอาจจะต้องเดินทางสายกลางกระมัง รดน้ำบ้าง ใส่ปุ๋ยบ้าง และให้มันสัมผัสรสชาติที่แท้จริงของธรรมชาติเสียบ้าง เพื่อความสมบูรณ์แข็งแรงของกิ่งก้าน ราก ใบ ซึ่งเป็นทุกๆส่วนของชีวิต แล้วท้ายที่สุดเราก็อาจจะได้ผลิตผลแห่งความสุขที่เรารอคอย

ระยะทางของเวลา

2006-11-19T12:36:00.000+07:00

ระยะทางเป็นสิ่งที่ใช้บอกว่าจุดที่เรายืนอยู่นี้กับที่ซึ่งเรากำลังมุ่งหน้าไปมันอยู่ไกลกันสักแค่ไหน ในแต่ละวันหลายๆคนก็จะต้องเดินทาง จะเดินเท้า นั่งรถเมล์ รถไฟฟ้า เครื่องบิน หรือว่าขับรถไปก็แล้วแต่ แต่ละเส้นทางก็อาจจะมีระยะทางที่แตกต่างกันมองเห็นสิ่งต่างๆมากมายไม่เหมือนกัน แต่ไม่ว่าวิธีไหนก็อาจพาเราไปถึงจุดหมายปลายทางได้
ทุกๆครั้งที่เราจะไปยังเป้าหมายใดๆ เราก็มักจะมานั่งคิดว่าทางไหนมันใกล้กว่ากันนะ ทางไหนสะดวกและปลอดภัยกว่ากันนะ ไม่มีใครอยากไปเจอหลุมเจอบ่อหรอก แต่บางครั้งทางที่เราเลือกว่าดีที่สุดกลับถูกปิดซ่อมกลางทาง ทำให้เราต้องย้อนกลับเพื่อไปเลือกเส้นทางใหม่ หรือบางคนก็อาจดันทุรังไปตามเส้นทางนั้นจนถึงเป้าหมาย นั่นก็ไม่ได้แปลว่าเราล้มเหลวเสียหน่อย มันแค่ทำให้เราไปถึงจุดหมายปลายทางช้าไปสักนิด
แต่สิ่งสำคัญก่อนการเดินทางก็คงจะเป็นเป้าหมาย หากเราไม่มีเป้าหมายแล้วเราจะไปถึงได้อย่างไร ถ้าเราเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย สักวันก็คงเหนื่อยและหมดแรงที่จะเดินต่อไป ถึงเวลานั้นถึงแม้เราอาจจะมีเป้าหมายแล้ว เราอาจจะไม่มีแรงเดินทางต่อไปอีกแล้วก็เป็นได้ สำหรับบางคนเป้าหมายปลายทางสุดท้ายที่เขาไปถึง อาจจะไม่ตรงกับที่เขาเคยตั้งเอาไว้ แต่ไม่ว่าจะเป็นปลายทางแบบไหน มันก็ได้ชื่อว่าปลายทางเช่นกัน

การใช้ชีวิตก็คงจะไม่แตกต่างกับการเดินทางมากนัก แค่เปลี่ยนจากระยะทางบนท้องถนนหรือเส้นทางต่างๆ ไปเป็น"ระยะทางของเวลา" ถึงเราจะไม่รู้ว่ากลางทางจะได้พบเจออะไรบ้าง แต่เราก็ยังต้องเดินต่อไปสู่จุดหมายปลายทาง แต่บางคนอาจจะผิดหวังกับปลายทางที่เขาไปถึง เพราะมันไม่ใช่อย่างที่หวัง บางคนก็สิ้นหวังและเลี่ยงไปเส้นทางอื่นก่อนที่จะเดินไปถึงด้วยซ้ำ

แต่ความสุขมันก็ไม่ได้อยู่ที่ปลายทางเสมอไปหรอกมั้ง ระยะทางของเวลาที่ผ่านไปอาจจะเป็นระยะทางของความสุข ความสุขที่เราเก็บเกี่ยวได้ตลอดการเดินทาง การได้มองอะไรข้างทางตลอดเวลาที่ผ่านไปในชีวิต ได้มองดูโลกหมุนไป มองดูผู้คนมากมายหลากหลายชีวิตกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน มันก็มีความสุขแล้ว ส่วนเป้าหมายและความสำเร็จที่อยู่เบื้องหน้าเป็นแค่กำไรเล็กๆน้อยๆเท่านั้นเอง

เมื่อวาน วันนี้ พรุ่งนี้

2005-08-26T00:31:00.000+07:00

เรื่องราวของเมื่อวานถูกเรียกกันว่าอดีต ไม่ว่ามันสวยงามหรือร้าวรานเพียงใด ตะกอนของมันยังคงค้างคาในใจยากจะสลายไปจนหมด เมื่อใดก็ตามที่ใครสักคนมาเขย่ามันซ้ำภาพเหล่านั้นจะหวนกลับมา สะท้อนมุมมองของตัวเราที่เคยผ่านมา เราอาจจะเรียกมันทั้งหมดรวมว่า "ความทรงจำ"
เรื่องราวของวันพรุ่งนี้ถูกเรียกกันว่าอนาคต ไม่มีใครสามารถรู้ได้อย่างแน่ชัดว่ามันจะเป็นอย่างไร มีแต่การคาดคะเนและตีความล่วงหน้า บางคนกำลังรอคอย บางคนไม่อยากให้มาถึง มันอาจจะร้ายหรือดีก็ได้ มันอาจจะดีกว่าที่เราคิดหรือแย่กว่าที่เราคาด สลับสับสนปนเปแตกต่างไปไม่เคยซ้ำ แต่ในจินตนาการของเรา วันพรุ่งนี้คือ "ความฝัน" คือสิ่งที่เรารอคอยหรือเฝ้าฝันอยากให้มันเป็น ไม่ว่าสุดท้ายมันอาจจะกลายเป็นฝันร้ายหรือฝันดีก็ตาม
มีอีกสิ่งหนึ่งที่ถูกเรียกกันว่าปัจจุบัน สิ่งที่อยู่ตรงกลางระหว่างฟากฝั่งแห่งความทรงจำและความฝัน มันอาจจะไม่น่าสนใจเท่าพรุ่งนี้และไม่น่าจดจำเท่าเมื่อวาน แต่มันก็ไม่ได้น่ากลัวเท่าฝันร้ายของวันพรุ่งนี้หรือความเจ็บปวดของเมื่อวาน มันคือสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวเรามากที่สุด รับรู้มองเห็นได้ด้วยประสาทสัมผัสทั้งมวลที่เรามีอยู่ ในขณะที่ความทรงจำกำลังจะจางหายและไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะมีหรือเปล่า เราก็ต้องวนเวียนกับปัจจุบันและพยายามทำแต่ละวันให้ดีที่สุด บางทีก็ไม่รู้ว่าดีที่สุดมันคืออะไร เพราะ"ดี" ของแต่ละคนมันก็คงไม่เหมือนกันอีก มันไม่ง่ายเลยที่จะอยู่ในปัจจุบันอย่างสมบูรณ์แบบ
แม้ทั้งสามเวลาจะแยกออกจากกันอย่างเด่นชัด แต่มันก็ไม่สามารถมีอยู่โดยปราศจากกันและกันได้ เราอยู่ได้ทุกวันนี้เพราะมีอดีตเป็นบทเรียนเป็นประสบการณ์และเป็นวัตถุดิบที่ทำให้เราก้าวไปข้างหน้าได้อย่างมีประสิทธิภาพ เรามีความฝันเป็นแรงใจเป็นความหวัง เป็นความสวยงามที่คอยฉายแสงอันเจิดจรัสนำทาง แม้จะหลงบ้างก็หาทางกลับได้ไม่ยาก ทั้งสามสิ่งหลอมกลืนรวมกันเป็นเนื้อเดียว เป็นกาลเวลาที่ห่อหุ้มเราไว้

CD กลิ้ง!!!!???

2005-08-04T10:00:00.000+07:00

วันนี้เผอิญผมทำแผ่น CD ตก ด้านขอบของ CD กระทบกับพื้นและกลิ้งฉิวไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงอย่างน่าอัศจรรย์ แม้จะลองเอามันมาทำเลียนแบบกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ทำไม่ได้ ถึงแม้ CD จะกลิ้งไปแต่ไม่มีครั้งใดที่มันรวดเร็วสวยงามตามอย่างความบังเอิญนั้น เหมือนกับบางครั้งที่เราพยายามทำอะไรสักอย่างกี่ครั้งต่อกี่ครั้งมันก็ไม่ได้ผลตามเป้าหมาย แต่พอเราปล่อยวางไปกลับได้ชัยมาอย่างไม่ตั้งตัว มันไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องรอดวงหรือรอวันของเราถึงจะเริ่มทำอะไรสักอย่างได้ แต่การเชื่อว่ามีวันที่ดีนั้นอยู่ทำให้เรายังมีพลัง มีความพยายาม และมีความหวังต่อไป ความพยายามทำให้เรารู้จักตัวเองมากขึ้น ว่าเราทำได้ถึงแค่ไหน แล้วอีกเท่าไรที่ต้องพึ่งโชคชะตา

สิ่งที่ทำ กับ ความเข้าใจ

2005-07-26T09:18:00.000+07:00

คนเราเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองทำมากน้อยแค่ไหนกันนะ ถ้าการกระทำเหล่านั้นเป็นสิ่งที่กลั่นกรองออกมาจากความคิดหรือที่เค้าเรียกกันว่าคิดก่อนทำ เราก็คงจะเข้าใจมันพอสมควร แต่ถ้ามันเป็นสิ่งที่เราทำก่อนคิด ดูเหมือนว่าเราต้องใช้เวลาหลังจากนั้นนานพอสมควรเพื่อที่จะเรียนรู้และทำความเข้าใจกับสิ่งที่เราทำลงไป การกระทำแบบนี้มันเหมือนออกมาจากเบื้องลึกของจิตใจจากส่วนไหนก็ไม่รู้อาจจะเป็นตัวตนของเราอีกคนที่ซ่อนอยู่ตัวตนที่แม้กระทั่งเราเองไม่รู้จัก เราจะเข้าใจมันได้มากน้อยแค่ไหนกัน มันผิดหรือเปล่าที่เราไม่เข้าใจ สำหรับผมแล้วการเข้าใจทุกๆเรื่องทุกๆการกระทำนั้นไม่ง่ายเลย บางเรื่องมันยากเหลือเกินที่จะเข้าใจ แม้เราพยายามคิดและหาเหตุผลเป็นร้อยพันมาบรรยายก็มิอาจคลายความสงสัยในการกระทำของตนเอง บางเรื่องมันก็เข้าใจได้ไม่ยาก แต่เราเองกลับไม่ยอมเข้าใจ เพราะเรื่องราวนั้นมันเป็นเหมือนหนามที่คอยย้ำซ้ำแผลเก่า ให้มันเน่าเฟะและเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง มิใช่ว่าเราไม่ยอมเผชิญหน้ากับความจริง เราเพียงแต่รอให้แผลมันหายดีเสียก่อน
เราต้องเข้าใจในทุกสิ่งที่เราทำหรือเปล่านะมันผิดไหม ... ที่บางครั้งเราไม่เข้าใจ

ความหวัง การคาดหวัง และความสิ้นหวัง

2005-07-11T10:46:00.000+07:00

บางทีผมก็สงสัยว่าความหวังมันแตกต่างกับการคาดหวังตรงไหน ทั้งสองอย่างเป็นเหมือนสิ่งที่อยู่ควบคู่กันไปอย่างไม่อาจจะแยกออกจากกันได้ เรามักจะคาดหวังบางสิ่งไว้และหวังจะได้มันมา
ผมเคยได้ยินคำพูดหนึ่งว่า "ถ้าเราคาดหวังให้น้อยลงเท่าไรเราก็จะผิดหวังน้อยลงเท่านั้น" ดูเหมือนมันจะเป็นจริงอยู่ไม่น้อย ทุกครั้งที่เราคาดหวัง เราต้องการผลปลายทางให้ได้ตามเป้าหมาย เมื่อเราไม่ได้ตามต้องการเราก็จะผิดหวังและรู้สึกแย่ๆกับมัน และเหมือนกับว่าทุกๆครั้งที่รู้สึกแย่ ความหวังของเราก็ละลายหายไปทีละน้อย พอละลายหายไปบ่อยเข้าบางคนอาจถึงขั้นที่เรียกกันว่า "สิ้นหวัง" มองจากมุมนี้มันเหมือนกับว่าความสิ้นหวังเกิดจากการคาดหวังที่มากเกินไป มากจนไม่สามารถทำให้ได้ถึงเป้าหมายแม้สักครั้ง แต่มันไม่ง่ายเลยที่ห้ามการคาดหวังหรือควบคุมให้มันน้อยลงเพื่อลดอัตราเสี่ยงของการสิ้นหวัง การคาดหวังมันอยู่ในกมลสันดานของความเป็นมนุษย์ ทุกครั้งที่เกิดความพยายามสำหรับสิ่งใดเหมือนกับว่าต้องมีสิ่งตอบแทนจากความพยายามนั้น เราจะหยุดมันอย่างไร!!!
ผมรู้สึกว่ามนุษย์อยู่ได้ด้วยความหวัง มนุษย์ที่สิ้นหวังก็ไม่ต่างอะไรกับร่างไร้วิญญาณ ไร้พลังจะเผชิญกับเรื่องราวต่างๆทั้งหลายบนโลก แต่ถ้าสถานการณ์รอบตัวมันนำเราจนมาถึงจุดแห่งความสิ้นหวัง เราจะเดินกลับออกไปอย่างไร เราจะเรียกกำลังใจกลับมาและมีความหวังในชีวิตได้อีกครั้งหรือเปล่า หรือทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในจิตใจ ความหวัง การคาดหวังและความสิ้นหวังเป็นเพียงสถานะหนึ่งของจิตใจ ถ้าเป็นอย่างนั้นจะต้องทำอย่างไรถึงจะเปลี่ยนสถานะแห่งความสิ้นหวังนี้เป็นจิตใจที่เปี่ยมไปด้วยความหวังอีกครั้งหนึ่ง ... มันต้องทำยังไงนะ

แรงดึงดูดแห่งโชคชะตา

2005-06-06T11:59:00.000+07:00

ในชีวิตผมพบเจอความบังเอิญและเรื่องราวที่ส่งผลกันอย่างน่าประหลาดใจอยู่บ่อยครั้ง เมื่อไม่นานมานี้ผมก็เพิ่งได้เขียนเกี่ยวกับความบังเอิญเช่นนี้ไว้ในหัวข้อ "วันนี้เป็นผลของเมื่อวาน" ทุกครั้งที่เจอสิ่งเหล่านั้นทำให้ผมยิ่งเชื่อในแรงดึงดูดแห่งโชคชะตาเหมือนที่ "Hirohiko Araki" เคยเขียนไว้ใน "Jojo" การ์ตูนของเขา วันนี้ผมกลับมาเขียนเรื่องทำนองนี้อีกครั้ง เพราะความบังเอิญที่ผมเคยพบเจอมาทั้งหมดไม่มีครั้งไหนที่น่าประหลาดใจเท่าครั้งนี้

วันนี้เวลาประมาณ 5 ทุ่มผมกำลังกลับจากการดูภาพยนตร์เรื่อง "มหา'ลัย เหมืองแร่" กับพี่ๆที่Lab ผมเดินกลับมาตามทางเดินปกติที่ผมเดินกลับทุกวัน มันเป็นเส้นทางที่ผมแทบจะหลับตาเดินได้แต่คงไม่คิดพิเรนทำจริง เมื่อเดินผ่านมาถึงตำหนักสระปทุมก็พบกับขบวนเสด็จฯของสมเด็จพระเทพฯ ซึ่งก็เป็นเรื่องราวปกติที่เจออยู่บ่อยครั้ง ผมต้องยืนหยุดพักอยู่ในมุมของสะพานจนกระทั่งขบวนเสด็จฯได้เข้าสู่ตำหนักสระปทุมจนหมด แล้วเดินต่อไปตามทางเดินอันแสนคุ้นเคยจนกระทั่งถึงทางลงรถไฟฟ้าราชเทวี ก็มองเห็นฝรั่งผู้ชายหน้าตาออกไปทางชาวโปรตุเกสหรือไม่ก็สเปน ผมรู้สึกคุ้นหน้าเขาราวกับเป็นญาติโกโหติกาคนหนึ่ง เขาเดินลงมากับผู้หญิงเอเชียอีก 2 คนซึ่งผมไม่แน่ใจว่าใช่คนไทยหรือเปล่า โอ้สวรรค์!!!ใครจะไปนึกว่าวันหนึ่งจะได้เจอกับ hero ในดวงใจในสถานที่แบบนี้ ชายผู้นั้นคือ Nuno Bettencourt มือกีตาร์ของวงดนตรีแนว Funky Metal ในดวงใจผม "Extreme" ที่แยกวงกันไปแล้วตั้งแต่ปี '96 ซึ่งถึงแม้จะแยกย้ายกันไป บทเพลงของพวกเขาอยู่ในใจผมเสมอมาพวกเขาคือวงดนตรีอันดับ 1 ในใจผม Nuno เป็นตำนานที่ยังมีชีวิตสำหรับผม หลังจากสิ้นสติไปชั่วขณะผมชะงักครู่หนึ่งให้สติกลับคืนมาแล้วเดินเข้าไปทัก Nuno ยื่นมือมาให้จับอย่างเป็นมิตร ผมได้คุยกับเขาเพียง 4-5 ประโยคเพราะเพื่อนเขากำลังรออยู่ ผมขอลายเซ็นไว้เป็นที่ระลึก ผมหยิบปากกาออกมาจากกระเป๋าและหากระดาษใกล้ตัว เท่าที่ผมพบและพอจะใช้เซ็นได้มีเพียง bill จากร้าน 7-11 ที่ได้จากการซื้อของกินยามดึกเมื่อคืน เขาเซ็นให้ผมพร้อมกับถามชื่อและเขียนชื่อผมลงไป ผมกล่าวขอบคุณแล้วเขาก็เดินขึ้น taxi จากไป เรื่องราวของผมจบเพียงเท่านี้แต่ความดีใจมันเหมือนจะไม่หมดสิ้น ความบังเอิญเช่นนี้มันช่างน่าอัศจรรย์เหลือเกินถ้าผมเปลี่ยนอะไรสักอย่างผมก็จะไม่ได้เจอเขา ความน่าจะเป็นมันสักเท่าไรกันนะ ถ้าผมไม่ได้หิวกลางดึกเมื่อวานหรือขี้เกียจลงไปหาซื้ออะไรกินก็คงหากระดาษให้เขาเซ็นไม่ได้ ถ้าวันนี้ผมไม่ได้ดูหนังคงกลับถึงห้องตั้งแต่ 2 ทุ่ม หรือถ้าผมไม่ต้องหยุดรอขบวนเสด็จฯ ผมก็คงจะเดินถึงห้องแล้วในเวลานั้น แรงดึงดูดแห่งโชคชะตามันมีอยู่จริงๆ ผมสัมผัสได้

ปล. พรุ่งนี้วันที่ 7 มิถุนายน เขามีแสดง concert ที่หอประชุม AUA ร่วมกับวงปัจจุบันของเขา Population 1 จะได้ไปดูมั้ยน้า บัตรก็ยังไม่มีเลยเนี่ย

จากอดีต 3

2005-06-03T06:22:00.001+07:00

จาก 15/07/2545
-เราเคยคิดแต่ว่าคนที่ฉลาดล้ำเท่านั้นที่สามารถใช้ปัญญาพาตนหลุดพ้นจากปัญหาที่คนอื่นๆแก้ไม่ได้ แต่ถ้ามองในทางกลับกันคนที่โง่โดยสมบูรณ์แบบก็หลุดพ้นจากปัญหานั้นได้ เมื่อเขาไม่รู้จักว่าสิ่งนั้นคือปัญหาเขาก็เป็นอิสระจากมัน (with Rakk)

จาก 19/07/2545
-ใช้ยางลบให้หมดเป็นเรื่องยาก ถ้ามันไม่หายไปซะก่อนก็ต้องบันดาลโทสะขว้างทิ้งไปก่อน เพราะว่าก้อนมันเหลือเล็กนิดเดียว ลบยาก!!!
-แปลกนะคนเรา ชอบเปิดเครื่องปรับอากาศให้เย็นจัด เปิดพัดลมแรงๆ แต่นอนใส่เสื้อหนาๆและห่มผ้าห่ม

จาก 17/12/2545
-คนทำสิ่งเดียวกัน บางคนคิดว่าตนถูกเสมอ บางคนคิดว่าตนผิดเสมอ แล้วเราจะหาความถูกผิดที่แท้จริงได้จากไหนกัน
-หลายคนไม่เข้าใจความรัก ไม่รู้เหตุผลของมัน ไม่รู้ว่ามันจะนำไปที่ไหน ไม่รู้ใครเป็นคนพามา ไม่รู้ว่าใครจะมาพรากไป หนำซ้ำเมื่อยิ่งได้พบเจอโลกในแต่ละวันมากขึ้นเท่าไรทำให้เรายิ่งรู้สึกว่าเรารู้จักความรักน้อยลงทุกที แต่พวกเราก็ยังคงต้องการมันเพราะมันคือหนึ่งในพลังที่ผลักดันให้ชีวิตเราดำเนินไปได้
-ของที่เราชอบอาจไม่เหมาะกับเราเลย ธรรมชาติชอบเล่นตลกแบบนี้เสมอ

จาก 9/02/2546
-หลายคนประกาศตนว่ารักของเขาคือการให้ แต่เขาก็ยังต้องการความรักตอบแทนจากคนที่เขามอบรักให้ มันเป็นเช่นนั้นเอง
-เป็นคนนอนได้ตั้งหลายท่า สัตว์บางชนิดนอนได้ไม่กี่ท่าเอง อย่างปลาทองนี่เลือกไม่ได้ด้วยซ้ำ ปิดตาไม่ได้อีกต่างหาก

จาก 19/06/2546
-อยู่คนเดียวก็เหงา อยู่กับคนมากๆก็วุ่นวาย ความพอดีมันอยู่ตรงไหนกัน
-บางครั้งก็รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็ว บางวันก็รู้สึกว่าชักช้าเนิ่นนานเหลือเกิน มีสักวันไหมที่เวลาจะเดินตามใจต้องการ

จาก 27/06/2546
-Nothing is the only one real thing.

จาก 20/09/2547
-Everthing is Possible!!!
-ผมเคยคิดว่าเวลาเรามีความสุขกับอะไรสักอย่าง อาจจะมีคนทุกข์อยู่ที่ไหนสักแห่ง เวลาผมเจอความทุกข์บ้างก็ต้องมีคนกำลังสุขอยู่แน่ๆ เหมือนว่ามันจะต้องสมดุล ทั้งสุขและทุกข์วิ่งเข้าออกชีวิตมากมายคละเคล้ากันไป มันทำให้เราไม่ประมาทกับสิ่งดีๆที่อาจจะมีสิ่งร้ายกาจแฝงอยู่ ใจเย็นลงเมื่อเกิดเรื่องร้ายเพราะมันต้องมีอะไรดีๆเกิดขึ้นบ้างเช่นกัน
-บางเรื่องคนเราก็ลืมได้ง่าย แต่ถ้ามันเป็นแผลเป็นหรือมีรอยบอบช้ำหลงเหลืออยู่เราก็คงไม่มีทางลืม
-แทนที่จะลืมบางสิ่ง เราน่าจะหันมาเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับความทรงจำนั้นอย่างเป็นสุขอาจจะง่ายกว่า

จากอดีต 2

2005-05-23T12:30:00.000+07:00

จาก 8/7/2545
-เราสร้างข้ออ้างเพื่อหลีกให้พ้นจากความผิดหรือหลีกเลี่ยงจากบางสิ่งที่ไม่ต้องการ แต่บางครั้งมันย้อนกลับมาทำร้ายเราได้รุนแรงกว่าสิ่งที่เราเคยหนีมา ถึงแม้จะรู้เช่นนี้เราก็ยังคงสร้างข้ออ้างอยู่ไม่เว้นวัน
-บางคนยินดีอยู่กับความลวงแม้เขาจะรู้ความจริง เพราะอย่างน้อยมันก็ให้ความสุขเขาได้ในบางครั้ง
-ของทุกชิ้นย่อมมีประโยชน์ สรรพสิ่งย่อมมีคุณค่าในตัวมันเองซึ่งมีลักษณะต่างกันออกไป แค่เรายังไม่เคยเห็นคุณค่าของมันไม่ได้แปลว่ามันไม่มีสักหน่อย

จาก 11/7/2545
-ความว้าวุ่นอาจเป็นผลจากทัศนียภาพรอบกาย ยามใดมีเพียงตะวันเจิดจ้าบนฟ้าใสทาบทาบนแผ่นน้ำอันเวิ้งว้างว่างเปล่ากว้างยาวออกไปอย่างไร้จุดหมาย ที่เห็นได้เป็นเพียงเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น สิ่งนี้ทำให้ใจสงบนิ่งและเยือกเย็นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ยามใดรอบกายคือตรึกสูงตระหง่านละลานตา ผู้คนมากหน้าไปมาขวักไขว่ จะมองไปทางใดก็แน่นขนัดแออัดไปด้วยปัญหานานา ใจเราก็พลอยว้าวุ่นคุกรุ่นไปตามสิ่งเหล่านั้น แต่บางวันเรากลับนิ่งเฉยและเคยชินราวกับจิตนั้นโบกบินและหลุดพ้นออกไปไกลจากความวุ่นวายเหล่านี้สิ้น จิตใจมันช่างซับซ้อนเสียนี่กระไร
-เรากลัวหุบเหวเพราะมันสูงเสียจนมิรู้ได้ว่าภายใต้มันมีสิ่งใดรอคอยอยู่ ความมืดก็เช่นกันทำให้เรากลัวได้เพียงเราไม่รู้ว่ามีสิ่งใดแอบแฝงอยู่ในนั้น

จาก 14/7/2545
-การแก้ปัญหาเหมือนการเติมเครื่องปรุง ถ้าเราไม่ชิมเสียก่อนมันอาจจะแย่กว่าเก่าก็เป็นได้

จากอดีต

2005-05-22T11:00:00.000+07:00

จาก 1/7/2545
-บางทีเวลาอยู่ในความมืดก็ดูน่ากลัว แต่มันทำให้เรารู้ว่าแสงสว่างมีค่ามากแค่ไหน
-โลกมันสมดุลเสมอมีดีก็ต้องมีเลว ถ้ามันไม่มีความเลวเราจะรู้จักความดีได้อย่างไร
-หลายคนอยากเป็นนกเพราะมันบินได้และมีอิสระ ทะยานไปได้ดั่งใจต้องการ แต่ถ้าอยู่สูงเกินไปตกลงมามันก็คงจะเจ็บกว่าเดินดินแล้วหกล้ม ถ้าอิสระเกินไปเราก็คงหลงทางเอาง่ายๆ แล้วแบบนี้อิสรภาพกับความสูงส่งมันดีจริงๆหรือเปล่านะ
-หลายคนมักโทษโชคชะตาเสมอ เราร้องไห้และก่นด่าโชคชะตาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในวันที่เลวร้าย ทำไมเราไม่มองเสียใหม่ว่าเปนเราเองที่มามัวนั่งเศร้าเราแค่เพิกเฉยแล้วปล่อยวางมันทิ้งไป คิดเสียว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่ความผิดของโชคชะตาเสียหน่อย กับเรื่องแค่นี้ถึงแม้มันจะทำได้ยาก แต่ก็คงไม่ยากนักที่จะพยายาม อย่างน้อยเราก็คงรู้สึกดีขึ้นแล้วโชคชะตาก็คงไม่น้อยใจ

จาก 2/7/2545
-เรายืนอยู่บนเส้นด้าย ไม่มีใครรู้ว่าชีวิตตัวเองจะสั้นยาวแค่ไหน อะไรที่เก็บไว้กับตัวเองเพียงคนเดียวมันก็สูญหายไปตลอดกาล ถ้าเราไม่อยากให้บางสิ่งสูญหาย เราคงต้องถ่ายทอดมันเอาไว้กับใครสักคน หรือทำมันด้วยตัวเองในช่วงเวลาที่ยังมีชีวิต (+ Rakk)
-นม 1 กล่องเพิ่มขนาดแนวตั้งคนชอบ เพิ่มขนาดแนวนอนคนก็ชอบ คน 1 คนเพิ่มขนาดแนวตั้งคนชอบแต่ทำไมเพิ่มขนาดแนวนอนเค้าไม่ชอบกันหว่า อ๋อหรือเพราะคนไม่เหมือนกับกล่องนม
-บางคนพยายามคุยกับแมวเท่าไรก็ไม่รู้เรื่องแล้วก็ไปด่าว่าแมวมันโง่ จริงๆมันอาจฉลาดกว่าเราฟังเราเข้าใจทุกอย่าง แต่มันเบื่อที่เราไม่ฉลาดพอที่จะฟังมันเข้าใจ

จาก 3/7/2545-เวลาไม่เคยรอใครจริงหรือ บางทีมันอาจจะรอจนเบื่อแล้วก็ได้นะ
-เราไม่ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตเพราะมันเป็นบาป แล้วต้นไม้พืชผักล่ะ มันไม่มชีวิตจิตใจเหรอ หรือแค่เพราะก่อนตายมันร้องไม่ได้ดิ้นไม่ได้

จาก 3/7/2545
-ประโยชน์ของความเกลียดชังคือมันช่วยฝึกความอดทนในกับคนที่เกลียดชังได้

วันนี้เป็นผลของเมื่อวาน

2005-05-22T10:29:00.000+07:00

เรื่องราวที่เกิดขึ้นในแต่ละวินาทีล้วนแล้วแต่มีผลมาจากอดีต มันส่งผลให้เราได้พบเจอหรือได้ทำอะไรบางอย่าง ถ้าขาดองค์ประกอบไปสักตัวเราก็อาจพลาดไปได้ บางครั้งมันบังเอิญอย่างเหลือเชื่อ
เมื่ออาทิตย์ที่แล้วผมไปพันทิพย์มาหลายครั้งมาก บ้างก็ซื้อของให้พี่เบน ไปช่วยนายนกดูของ หรือเอา Mainboard นกไปซ่อม น่าแปลกตรงที่ทุกครั้งที่มีเหตุให้ผมไปที่นั่นผมจะได้เจอคนรู้จักทุกครั้ง และน่าแปลกยิ่งกว่าที่โอกาสที่จะเจอกันได้มันแค่ช่วงเวลาไม่กี่วินาที ถ้าหากผมไม่แวะซื้อลูกชิ้นปิ้งกินผมก็จะเดินคลาดกับคนเหล่านั้น ถ้าผมไม่เจอและหยุดคุยกับคนกลุ่มนั้นผมก็จะไปถึงที่หมายเร็วเกินไปที่จะได้เจอคนอีกคนหนึ่ง และถ้า Mainboard นกไม่เสียหรือของที่ซื้อมามันใช้ได้โดยไม่ต้องเอาไปเปลี่ยนผมก็ไม่ได้กลับไปที่นั่นหลายๆครั้งและคงไม่ได้เจอเหตุการณเหล่านี้ หรือว่าทุกอย่างมันส่งผลแก่กัน ทุกสิ่งบนโลกมันถูกเชื่อมโยงกันไว้ด้วยอะไรสักอย่าง ทุกสิ่งส่งผลต่อกันมากบ้างน้อยบ้าง บางสิ่งที่เราไม่คิดว่ามันจะเกี่ยวข้องกันได้กลับมีผลต่อกันอย่างน่าอัศจรรย์ สิ่งเหล่านี้เกี่ยวพันกันอย่างซับซ้อนในรูปแบบที่เราไม่สามารถคาดเดาได้ แค่เราดีดนิ้วอาจจะทำให้อีกฝั่งของโลกหิมะถล่มก็ได้
เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ก็ส่งผลมาจากเมื่อวาน เราได้ทำและเป็นตัวเราอย่างทุกวันนี้ก็เกิดจากองค์ประกอบมากมายในหลายช่วงของชีวิตผสานผสมปนเปกันมา หากเราเปลี่ยนอะไรในชีวิตไปสักอย่างเราก็อาจจะพลาดอะไรอีกหลายอย่าง และอาจจะเจอสิ่งอื่นๆแทน บางสิ่งที่ดีมากๆในชีวิตอาจจะเป็นผลร้ายในอนาคตก็ได้ หรือถ้ามองกลับกัน วันเวลาที่แสนโหดร้ายที่เราพบเจออาจจะเป็นผลให้เกิดวันดีๆในอนาคตเช่นกัน เราไม่มีทางรู้ว่าระบบมันทำงานอย่างไรมันคงซับซ้อนเกินกว่ามนุษย์จะเข้าใจได้แต่เราก็ไม่จำเป็นต้องรู้มันแค่มีชีวิตไปและทำอย่างที่เราทำได้ก็คงเพียงพอ ด้วยความขึ้นลงของกระแสคลื่นชีวิตที่มีทั้งวันที่ดีและร้ายสลับกันไป ทำให้เรามีความหวังมีความศรัทธาและโหยหาวันคืนที่ดี ทำให้เรายิ้มสู้ทั้งน้ำตาในวันที่แสนหดหู่ ทำให้เรามองดูความปวดร้าวในวันสมหวัง เหมือนทุกเหตุการณ์ช่วยเป็นพลังส่งให้ชีวิตเราก้าวเดินไปข้างหน้าทุกวัน เราคงได้แค่เพียงยินดีกับทุกวานวันที่เราได้เป็น และเป็นตัวเรา

น้ำใจ

2005-04-27T10:43:00.000+07:00

คุณมีน้ำใจหรือเปล่า
น้ำใจเป็นอะไรที่ใครก็อยากได้และเฝ้าคอยว่าจะมีคนมาหยิบยื่นให้ไม่วันใดก็วันหนึ่ง แต่ดูเหมือนว่าบางคนที่ต้องการน้ำใจกลับไม่เคยจะหยิบยื่นให้คนอื่นๆก่อนโดยไม่หวังผลตอบแทน หรือเขาต้องรอใครสักคนมาจุดประกายความศรัทธาในน้ำใสใจจริงในใจเสียก่อนจึงเริ่มคิดหยิบยื่นน้ำใจที่เที่ยงแท้ให้คนอื่นบ้าง
คุณค่าของน้ำใจขึ้นอยู่กับผู้ให้และสถานการณ์ ถ้าเขาได้น้ำใจมาดับร้อนยามที่ไฟฟอนแห่งความเดือดร้อนแผดเผาใจกาย น้ำใจนั้นคงเป็นดั่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ชุบชีวิตและเยียวยาให้ชีวิตเขาดำเนินต่อไปได้ มันคงมีค่ามากมายเกินคณานับ ถ้าน้ำใจนั้นได้มาจากคนแปลกหน้าผู้ผ่านมาแล้วผ่านไปมิหวังสิ่งใดตอบแทนก็ทำให้ประทับใจได้เช่นกันเพราะมันเหมือนย้ำความเชื่อในใจเราว่า ท่ามกลางสังคมอันมืดหม่นยังมีแสงสว่างเรื่อๆจากคนดีเหล่านี้อยู่ แต่น้ำใจจากคนแปลกหน้าอาจถูกมองในมุมกลับ บางคนอาจระแวงเพราะเขาคิดว่าไม่มีโลกที่สวยงามขนาดที่ใครสักคนจะหยิบยื่นน้ำใจให้ผู้อื่นโดยไม่หวังสิ่งใด เขาคิดว่าคนเหล่านั้นต้องการสิ่งตอบแทนหรือไม่ก็มีประสงค์ร้าย มันก็อาจจะจริงแต่ก็ไม่เสมอไป บางคนอาจมีความสุขกับการได้ช่วยเหลือผู้อื่นและสิ่งที่เขาต้องการตอบแทนก็มีเพียงรอยยิ้มจากผู้รับเท่านั้น
ผมก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่พยายามหยิบยื่นน้ำใจให้กับคนทุกคนเท่าที่ผมมีปัญญา "เท่านี้"ที่ผมทำได้ แต่ไอ้คำว่า"เท่านี้"ของผมมันคงน้อยไปสำหรับใครหลายๆคน เขาเหล่านั้นถึงตราหน้าผมว่า "คนแล้งน้ำใจ" หลายครั้งที่เขาพูดออกมาตรงๆ และอีกหลายครั้งที่เขาแสดงอาการที่ใครๆเห็นก็ต้องรู้ ผมไม่ใช่เทวดาที่สามารถนิรมิตรสรรพสิ่งให้ทั้งหญิงชายได้สมอารมณ์หมาย ผมมิใช่ผู้บรรลุธรรมชั้นสูงที่ตัดแล้วซึ่งกิเลส รัก โลภ โกรธ หลง ผมคือคนธรรมดาที่บางครั้งก็แสดงสัญชาติญาณความเห็นแก่ตัวออกมาบ้าง สัญชาติญาณอันนี้มันเป็นเหมือนเงาตามตัวของมนุษย์เพื่อความอยู่รอดท่ามกลางโลกและสังคมที่มีการแก่งแย่งแข่งขันไม่เว้นวัน บางครั้งเราควบคุมมันให้อยู่ในส่วนลึกและใช้ปัญญาตัดสินได้ แต่บางครั้งมันกลับโดดเด่นและทะยานอยู่เหนือเราจนเกิดกว่าจะต้านทานกำลังมันไหว ต้องปล่อยใจแพ้พ่ายและทำตามมันไปอย่างไร้ทางเลือก
ยามที่มีคนมาขอความช่วยเหลือ ผมจะพยายามช่วยเขาให้ถึงที่สุด เท่าที่หนึ่งสมองและสองมือนี้พอจะทำได้ แต่ก็มีหลายครั้งที่ผมทำได้ แต่กลับปล่อยปละละเลยไป เมื่อมีคนบางคนผ่านมาเห็น ก็ทำสีหน้าแสยงต่อความแล้งน้ำใจของผมและช่วยคลายปัญหาของผู้มาขอความช่วยเหลือนั้นด้วยตัวเขาเอง และเมื่อร้อนคลายหายทุกข์คนที่ช่วยแก้ปัญหานั้นก็จะมองกลับมาที่ผมด้วยสายตาเย้ยหยันหมิ่นหยาม คุกคามส่วนที่จะพอมีมนุษยธรรมในใจผม สีหน้าและสายตาของเขาเป็นเหมือนเสียงตะโกนก้องในใจผมว่า "เราไม่ต้องพึ่งแกก็ได้ ไอ้คนแล้งน้ำใจ"

ผมก็เป็นได้แค่นี้ ไม่ใช่คนดีของใครๆสักเท่าไร ช่วยใครได้ก็ช่วย ช่วยไม่ได้หรือผมหมดแรงกายแรงใจก็ปล่อยวางเสีย
"เท่านี้"แหละที่ผมทำได้ คงจะดีที่สุดแล้ว...รึเปล่านะ

There can be miracles, when you believe.

2005-04-07T21:06:00.000+07:00

หากคุณศรัทธา ปาฏิหาริย์จะเกิด
วันนี้ผมขอเล่าเรื่องราวของตัวเองเสียบ้าง เรื่องราวที่อยากจะบันทึกเก็บไว้ เรื่องราวที่ตอบคำถามหลายๆคำถามของผมเอง

วันอังคารที่ 5 เมษายนผมกลับจากงานตอนเที่ยงเพื่อไปหาแม่และรอกลับไปบ้านที่สุราษฎร์ธานีมันเป็นสิ่งที่ต่างจากกิจวัตรตามปกติของผมพอสมควร ผมเดินทางกลับด้วยรถไฟที่ผมไม่ได้นั่งมานานมากแล้วนานเสียจนจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายมันเมื่อไรกัน ตลอดเส้นทางผมฟังเสียงเพลงที่รถไฟขับขานและคิดคำนึงถึงอะไรต่อมิอะไรรอบกายผมหลับไปจนตื่นยามเช้าที่ปลายทางสุราษฎร์ธานีและสัมผัสบรรยากาศบ้านเกิดที่ไม่ได้สัมผัสมาเป็นแรมปี

เช้าวันนี้เป็นวันที่ 6 เมษายน ผมก็ไม่ค่อยได้ทำอะไนัก ได้แต่ดูหนังและฟังเพลงไปเรื่อยเปื่อย ตอนเย็นก็ไปช้อปกับแม่เล็กน้อย ใจผมไม่ได้คิดถึงเรื่องที่จะเกิดในวันพรุ่งนี้แม้แต่น้อย พรุ่งนี้มีสิ่งสำคัญที่สุดที่ให้ผมต้องกลับมาบ้านเกิด มันคือการ "เกณฑ์ทหาร" นั่นเอง เจ้า"รักข์" เพื่อนผมมันก็ได้ใบดำไปเรียบร้อยแล้วพรุ่งนี้ก็ถึงทีผมบ้างล่ะ

เช้าวันที่ 7 เมษายน ผมตื่นมาและรอให้ "ชาย" เพื่อนสนิทตั้งกะเรียนมัธยมมารับ ผมก็อาบน้ำแต่งตัวและออกเดินทางไป ณที่สถานที่แห่งนั้น บรรยากาศมันก็เหมือนปีก่อนๆ ต่างกันเพียงปีนี้มันย้ายศาลามาอยู่ศาลาข้างๆของที่ใช้เมื่อปีที่แล้วและปีนี้ผมต้องมาสละสิทธิ์ผ่อนผัน ผมไม่ได้เป็นนิสิตอีกต่อไปแล้ว ถึงเวลาที่ผมจะต้องวัดดวงกับมัน ผมมีใบรับรองแพทย์มาด้วย ใบรับรองที่ยืนยันว่าโลกของผมขาดสีเขียวไปและมีสีแดงอยู่น้อยเหลือเกินแต่ใจหนึ่งผมก็คิดว่า มันอาจจะใช้ไม่ได้ ซึ่งมันก็จริงตามคาด เมื่อผมยื่นใบรับรองแพทย์ให้แพทย์ทหาร ณ ที่นั้นเค้าก็พูดว่า"ตาบอดสีก็ยิงปืนได้นี่"เออมันก็จริงของเค้าว่ะ แต่ก็แปลกดีที่ทำไมไม่ยอมให้คนตาบอดสีสมัครเข้าเป็นนายร้อย นายสิบ อะไรพวกนั้นล่ะ คิดว่าตาบอดสีเนี่ยมันสนุกนักเหรอ ขับรถก็ไม่ได้เพราะไม่มีใบขับขี่ (ยกเว้นจะเอามาด้วยวิธีนอกกฎหมาย) งานตั้งหลายงานที่เค้าไม่รับ อ๋อหรือเห็นใจว่าทำงานไม่ได้หลายอย่างเลยเอามาเป็นทหารเกณฑ์ซะงั้นแต่ผมคิดในใจว่าช่างมันเถอะ มาถึงขนาดนี้แล้วก็ต้องเดินหน้าต่อไป ช่วงก่อนเค้าเรียกไปรวมเพื่อจับฉลาก ผมนั่งคุยกับแม่ ในใจผมปลงไปกว่าครึ่งแล้ว แต่ใจแม่ตรงกันข้าม แม่อธิษฐานเพื่อไม่ให้ผมเป็นทหาร แม่คงจะเป็นห่วงผมรู้สึกได้ แม่ส่งแรงใจที่มีทั้งหมดเพื่อผมในวันนี้ ผมพูดในใจกับตัวเองว่า ถ้าผมรอดนี่แหละคือปาฏิหารย์ ชายซึ่งเรียนเภสัชกับเพื่อนอีกหลายคนที่เรียนแพทย์ รวมทั้งพวกที่เคยซิ่วและพวกเรียนต่อป.โท ยังคงผ่อนผันไปอีกปี ซึ่งสุดท้ายแล้วเหลือคนรู้จักกันที่ต้องจับฉลากก็มี "พงศ์" เพื่อนร่วมห้องอีกคนตอนม.ปลาย และ "พี่ก้อง" มือกีตาร์สุดเก๋า และแล้วก็ถึงเวลาทุกคนที่รอจับฉลากไปรวมกันบนศาลา โดยให้รอเรียกชื่อและจับฉลากทีละคน ช่วงครึ่งแรกนั้นผมยอมรับเลยว่าตื่นเต้นมาก แต่เมื่อคนเริ่มหายไปพร้อมกับความน่าจะเป็นที่แกว่งขึ้นแกว่งลงอย่างไม่อาจคาดเดาก็ทำให้ผมสงบลงได้ ผมมองมือของตัวเอง มือที่แม่ส่งแรงใจมาให้พร้อมกับนึกในใจว่าปาฏิหาริย์จะเกิดกัยผมมั้ยนะ น่าแปลกที่เมื่อใกล้ถึงคิวผมเข้ามาทุกที ผมก็เริ่มล่องลอยออกไปไกลเท่านั้น เหมือนกับว่าผมไม่มีตัวตนอยู่ ณ ที่นี้นี่อาจเป็นความกลัว หรือมันอาจเป็นการปลงก็ได้ ผมก็ไม่อาจวิเคราะห์สถานการณ์นั้นของตัวเอง แต่ทุกวินาทีที่ผ่านไปผมกลับเชื่อและศรัทธาในปาฏิหาริย์มากขึ้น ศรัทธาในตัวแม่ที่ส่งแรงใจมาให้อาจจะเป็นว่ายิ่งใกล้เข้ามาผมกลับยิ่งกลัวการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นหากผมต้องไปเป็นทหาร มันไม่ได้น่ากลัวเลยผมแทบไม่กลัวแล้ว แต่มันเหมือนจิตใต้สำนึกของผมและสัญชาติญาณของผม มันยังเรียกร้องหาสิ่งมหัศจรรย์อยู่ พี่ก้องรอดไปแล้ว พงศ์ก็รอดไปอีกคน คิวผ่านมาเรื่อยๆจนถึงคนก่อนหน้าผม เค้าได้ใบแดงแฮะแต่วินาทีนั้นผมไม่รู้สึกตัวแล้ว ผมเดินออกไปหยิบอย่างร่างไร้วิญญาณมันล่องลอยเหลือเกินผมลืมไปหมดสิ้น มีเทคนิคที่ "รักข์" มันเคยแนะนำไว้ว่าให้หยิบใบที่ห่อไว้หลวมๆ อะไรเทือกนั้น แต่วินาทีที่ผมหยิบ มันเหลือเพียงคำว่า "ปาฏิหาริย์" แล้วผมตัดสินใจหยิบโดยไม่สนว่ามันจะแน่นหรือหลวมอะไรทั้งนั้นเรียกว่าวัดดวงกันไปเลย ส่งให้พิธีกร ผลคือ "ดำ" แฮะ แต่วินาทีนั้นผมยังไม่รู้สึกตัว ผมเดินตามที่เค้าชี้ๆ ปั๊มมือไปสองที แล้วออกมานอกศาลา เจอแม่ผมกะชายคุยกันอยู่ผมแทบจะร้องไห้ นี่หรือคือสิ่งที่เรียกว่าปาฏิหาริย์ ชะตากรรมผมคงต้องการบอกอะไรสักอย่าง มันคืออะไรกันนะ? ผมคงต้องค้นหาต่อไป หน้านี้ของชีวิตเป็นเพียงจุดเล็กๆ แต่มันเป็นวันหนึ่งที่ผมคงจำไปอีกนานแสนนาน

เสี้ยวเล็กๆของเวลา

2005-03-29T10:00:00.000+07:00

ช่วงเวลาส่วนใหญ่ของชีวิตมนุษย์ธรรมดาๆคนหนึ่งนั้นแสนจะเรียบง่ายเสียเหลือเ กิน แม้มีเหตุการณ์อันตื่นเต้น ระทึกใจ น่าหวาดกลัว หรือประทับใจผ่านเข้ามาบ้าง แต่มันก็มักเป็นเพียงเสี้ยวเวลาเล็กๆของชีวิตทั้งหมด ช่วงเวลาเหล่านั้นแม้จะสั้นเพียงใด มันมักจะถูกจดจำได้อย่างแม่นยำมากกว่ารายละเอียดปลีกย่อยในชีวิตประจำวันอัน แสนราบเรียบ แม้เวลาผ่านไปนานแสนนานมันก็ยากที่จะเลือนหายไปจากความทรงจำ ไม่ว่าเสี้ยวแห่งเวลาที่สำคัญเหล่านั้นมันจะเป็นสิ่งดีหรือร้าย แต่มันสามารถหันเหและชักนำเราได้ มันอาจจะเปลี่ยนความคิดและสร้างมุมมองใหม่ อาจจะเป็นสิ่งเตือนใจ และเป็นวัตถุดิบดีๆสำหรับชีวิตในวันข้างหน้า
ถ้ามองอีกด้าน จะเห็นได้ว่าคนเรามักจะมองว่าช่วงเวลาแห่งความสุขนั้นสั้นเสมอ ในขณะที่เสี้ยวเวลาแห่งความทุกข์และเจ็บปวดกลับกลายเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานกว ่าส่วนอื่นๆของชีวิตทั้งหมด ผมรู้สึกว่าบางทีถ้าเราเปิดใจยอมรับมัน หรือทำเป็นชินชากับความทุกข์เหล่านั้นและเฝ้าบอกตัวเองว่าอีกไม่นานมันก็ผ่า นไป จงอดทนเข้มแข็งไว้ มันก็คงพอจะช่วยให้ความทุกข์นั้นบรรเทาลงบ้าง ช่วงเวลาแห่งความทุกข์ก็จะพลิกเป็นช่วงเวลาแห่งการต่อสู้ของเรา เมื่อถึงช่วงแห่งความสุขเราก็จะมองกลับมาอย่างภาคภูมิใจว่า เราผ่านจุดนั้นมาได้อย่างปลอดภัยโดยไม่ระเบิดหัวตัวเองทิ้งไปเสียก่อน แล้วเมื่อเราสุขก็ไม่กระหยิ่มยิ้มย่องและเพลินกับสุขเสียจนลืมว่ามันก็ผ่านม าและผ่านไปได้ง่ายๆเช่นกัน เหมือนกับว่าเราจะต้องวางตัวเป็นกลางทำตัวเป็นปกตให้เหมือนกับเมื่อเวลาชีวิ ตเราราบเรียบเป็นปกติ อย่าไปยินดียินร้ายกับสถานการณ์รอบการให้มาก แค่เพียงรับรู้ว่ามันมีตัวตน ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปคงจะเพียงพอ เพราะคงไม่มีสิ่งใดเที่ยงแท้เท่าความไม่เที่ยงแท้เป็นแน่
โลกใบนี้ก็อยู่ มานานแล้ว พบและเจอเหตุการณ์มากมายหลายหลาก สิ่งมีชีวิตทั้งหลายอย่างพวกเราก็เป็นส่วนหนึ่งของเวลาของโลก อาจเป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของเวลา ไม่รู้ว่าโลกจะแตกสลายเมื่อใด แต่ในขณะที่มันยังคงอยู่นั้นมันก็ได้รองรับชีวิตและเรื่องราวมากมายของชีวิต เหล่านั้น สักวันพวกเราก็อาจจะหายไปกันหมดโลกใบนี้ก็อาจจะหายไปด้วยแต่ภาพความทรงจำของมวลชีวิตเหล่านี้ ก็อาจจะถูกจารึกไว้ในที่ใดสักแห่ง ที่สักวันจะมีใครค้นเจอและรับรู้ถึงความสวยงามที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้

สรรพเสียงพริ้งเพราะเสนาะกรรณ

2005-03-13T11:56:00.000+07:00

ผมไม่รู้ว่าตัวเองบ้าหรือเปล่า สรรพเสียงรอบกายผมมันไพเราะไปหมด ทุกหนแห่ง ทุกเวลา มันมีจังหวะและทำนองในตัวเอง มีบ้าง ที่ผมอาจจะรู้สึกรำคาญเสียงบางเสียง แต่นั่นมันมักจะเป็นเพราะว่ามันดังเกินไป หรือมันอาจทำลายโสตประสาทของผมได้ ถ้าเราตั้งใจฟังเสียงรอบกายเราดีๆ มันเหมือนกับว่าโลกทั้งโลกกำลังคุยกับเราหรือกำลังบรรเลงเพลงให้เราฟัง เสียงรถ เสียงลม เสียงคนคุยกัน เสียงฝีเท้า ฯลฯ มันเกิดขึ้นพร้อมๆกัน มันเป็นอิสระในตัวของมันเอง ผมไม่รู้หรอกว่ามันมีใครกำหนดไว้หรือเปล่า ไม่รู้ว่ามันมีกฎอันเที่ยงแท้ที่สามารถอธิบายสรรพสิ่งเหล่านั้นได้หรือมันไร้ระเบียบและกฎอย่างสิ้นเชิง ไม่เข้าใจว่าเสียงเหล่านั้นสื่ออะไร ผมรู้แค่ว่าโลกใบนี้มันสวยงาม เสียงเหล่านั้นไพเราะก็แค่นั้น อย่างน้อยมันทำให้ชีวิตที่ราบเรียบดูสวยงามเสมอ ทำให้วันคืนที่ว่างเปล่าถูกเติมเต็ม ผมอาจจะไม่เข้าใจธรรมชาติและสรรพสิ่งอย่างถ่องแท้ อาจไม่เข้าใจและไม่รู้ว่าเราเกิดมาบนโลกนี้ทำไม รู้แต่เพียงว่าผมโชคดีที่ได้เกิดมา ได้ซึมซาบสำเนียงรอบกายเหล่านี้ผ่านโสตประสาทของผม แค่นี้ก็ถือเป็นความสุขยิ่งแล้วสำหรับผม

สัญชาติญาณการเอาตัวรอดกับความเห็นแก่ตัว

2005-03-02T00:00:00.000+07:00

พอดีเมื่อวันอาทิตย์มดมันขนกันมาทำรังใน Mainboard คอมผม จะว่าตลกมันก็ตลกดี แต่พอจะขำก็ขำไม่ออกเหมือนกันแฮะเพราะมันเกือบพัง ตอนแรกก็ไม่รู้หรอก
คิดว่าเครื่องมันร้อนจัดเลยดับไป แต่หารู้ไม่เพราะมดเจ้ากรรมต่างหากล่ะที่รุมกันจนไฟช๊อตแล้วเครื่องดับไป เหมือนหนังสยองทำนองว่ากองทัพมดสยบจักรวาลอะไรเทือกนั้น พอไล่ไปหมดก็คิดว่ามันจะไปแล้ว หารู้ไม่สัก 5 ชม. ดันกลับมามะรุมมะตุ้มกันอีกรอบ ต้องมานั่งไล่กันระลอกที่สอง
พอมาคิดถึงเรื่องนี้ทำให้ผมนึกสงสัยขึ้นมาว่าไอ้การรุกรานที่ของคนอื่นเนี่ยมันเป็นการเห็นแก่ตัวหรือเปล่า เจ้ามดฝูงนี้มันคงพยายามหาอาหารหาที่อยู่เพื่อให้มันมีชีวิตรอดไปวันๆโดยไม่รู้ว่ามันมาทำลายความเป็นส่วนตัว
และทำความเดือดร้อนให้แก่เผ่าพันธุ์อื่นซึ่งในขณะนี้คือมนุษย์ คือผมนั่นเอง มันอาจจะรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ตามแต่
ถ้ามองย้อนกลับไปมนุษย์นี่แหละที่รุกรานเผ่าพันธุ์อื่นๆอย่างไร้ปราณีโดยไม่แยแสว่าพวกเขาเหล่านั้นจะเป็นอย่างไร ยึดครอง ทำลายและเหมารวมว่าทุกที่ในโลกเป็นของตน เพราะมนุษย์คิดว่าตนคือเผ่าพันธุ์ที่ฉลาดและสมบูรณ์แบบที่สุด อย่าว่าแต่เพื่อนร่วมโลกต่างเผ่าพันธุ์เลย แม้เพียงเผ่าพันธุ์เดียวกันก็มีความขัดแย้งเข่นฆ่าและทำลายกันเอง โดยมักจะถือเสียว่าตนคือผู้ยิ่งใหญ่เพียงผู้เดียว และบอกกับตนเองว่าทั้งหมดนั่นเพื่อความอยู่รอด มันก็คงจริง แต่หลายคนเรียกสิ่งนี้ว่าความเห็นแก่ตัว บางคนมองว่าการเห็นความสำคัญของการมีชีวิตอยู่มันคือความเห็นแก่ตัว การเอาชีวิตรอดให้อยู่ได้ การหาทางออกทุกวิถีทางโดยไม่แยแสใครก็คือการเห็นแก่ตัว เหมือนสัญชาติญาณเบื้องลึกของเราทั้งมวลจะเป็นเช่นนั้น ธรรมชาติสอนให้สิ่งมีชีวิตทั้งมวลเอาตัวรอด สอนให้เห็นความสำคัญของการดำรงตนอยู่ต่อไป มันยากที่จะเปลี่ยนความคิดนั้น บางครั้งเราเลยเห็นแก่ตัวโดยไม่รู้ตัว เราพยายามต่อต้านสัญชาติญาณนี้โดยการสร้างรูปแบบให้สังคมเอื้ออารีต่อกัน ให้การอุ้มชูกันและกันเป็นเครื่องมือเหนี่ยวนำให้สังคมดำเนินไป มันเป็นรูปแบบที่สิ่งมีชีวิตที่เรียกตนเองว่าสัตว์ประเสริฐใช้ แต่พอสังคมมันเดิบโตจนมีระบบระเบียบของตัวเองจนต้องมีหารแข่งขันต่อสู้ภายในสังคม สัญชาติญาณเยี่ยงนี้ก็กลับมาใหม่ เหมือนมันถูกฝังอยู่ในเบื้องลึก ไม่ต้องมีใครสอน มันเกิดขึ้นได้ด้วยตัวของมันเอง ศาสนาทุกศาสนาก็ยังคงสอนให้เรารู้จักการให้ สอนให้ลดความตระหนี่เห็นแก่ตัว สิ่งนี้แหละที่คอยช่วยขัดเกลาให้เราทุกคนหลุดพ้นจากสัญชาติญาณอันแสนน่ารังเกียจนี้ ไม่ว่าเราจะเป็นชาติใดศาสนาใด แต่ก็นั่นแลเราไม่สามารถชักจูงได้ทุกคน ยังคงมีคนเชื่อถือและนับถือเงินตราและวัตถุเป็นพระเจ้า และปล่อยให้สัญชาติญาณเบื้องลึกของเราครอบงำ
แต่ก็นั่นแหละแต่ละคนก็มีเหตุผลของเขา เราก็มีเหตุผลของเรา เบื้องหลังที่แตกต่างก็เลือกทางเลือกและกระทำในสิ่งที่ต่างเช่นกัน
จะว่าไปถ้าจะไปว่ามดมันว่าเห็นแก่ตัวก็คงไม่ได้มันก็คงพบหนทางที่มีประโยชน์แก่มัน มันจึงไขว่คว้าไว้ ส่วนจะว่าผมเห็นแก่ตัวที่ไม่ยอมแบ่งที่ข้าง CPU ให้มันอยู่อาศัยมันก็กระไรอยู่ ผมก็มีเหตุผลของผม มดมันก็คงมีเหตุผลของมัน มันเป็นเช่นนั้นเอง

ฝั่งตรงข้าม

2005-02-24T16:00:00.000+07:00

ผมมองว่าอะไรต่ออะไรมันมีฝั่งตรงข้ามไปหมดทุกอย่าง มีขาวก็มีดำ มีผอมก็มีอ้วน มีทุกข์ก็มีสุข มีสวรรค์ก็มีนรก มีชายก็มีหญิง สิ่งที่ตรงข้ามกันมีคละเคล้าปนกันอยู่ทุกๆที่ตลอดเวลา มันเป็นเหมือนสิ่งที่คู่กัน มีสิ่งหนึ่งก็ต้องมีอีกสิ่งด้วย บางครั้งผมสงสัยว่าเราแยกแยะได้อย่างไรว่าสิ่งใดคือฝั่งตรงกันข้ามของสิ่งใด ถ้าความแตกต่างนั้นสัมผัสได้ด้วยประสาทสัมผัสทั้งมวลเราก็แยกได้อย่างง่ายดาย อาทิเราแยกได้ว่าร้อนตรงข้ามกับเย็น เราแยกมืดกับสว่างได้ เพราะการสัมผัสเหล่านี้มันเป็นสองฟากฝั่งที่ชัดเจนแต่ถ้าการรับรสล่ะ มันมีหลายรูปแบบเหลือเกิน มีเค็ม มีหวาน มีขมเราไม่สามารถวัดว่าอะไรตรงข้ามกับอะไรได้ตรงๆ แต่เราสร้างสิ่งที่เรียกว่าความอร่อยเพื่อแยกมันเป็น 2 สิ่งที่ตรงข้ามกัน "อร่อย " กับ "ไม่อร่อย" มันดูคล้ายกับการวัดการกระทำของใครสักคน ที่มีหลายรูปแบบมากจ นเราต้องสร้างมาตรฐานอันหนึ่งที่เป็นสองฝั่งเอาไว้ คือ "เลว" กับ "ดี" แต่ก็เหมือนกับว่ามาตรฐานอันนี้ ไม่ได้เท่ากันและไม่ได้เหมือนกันสำหรับคนแต่ละคน บางคนว่าอาหารจานนี้อร่อยคนคนนี้ดี แต่สำหรับอีกคนอาหารนี้อาจจะแย่และคนดีคนนั้นอาจจะเป็นคนเลวก็ได้ บางทีคนๆเดียวกันเมื่อเวลาผ่านไปเมื่อได้เจอสิ่งต่างๆมากขึ้นเห็นในสิ่งที่ไม่เคยเห็นก็อาจพลิกผันความคิดไปในทางตรงกันข้ามได้ หรืออาจขึ้นอยู่กับว่าเขาตัดสินใครเขารู้จักกับสิ่งที่เขาตัดสินมากน้อยแค่ไหน ขนาดคนๆเดียวกันยังมีเส้นแบ่งที่ไม่แน่นอนแบบนี้จะไปเอาแน่เอานอนกับคนมากมายได้อย่างไร ถึงบางเรื่องคนส่วนใหญ่จะเห็นตรงกันหมด หรือเห็นไปในทางเดียวกันหมด ก็ดูเหมือนเส้นแบ่งของสองฟากฝั่งนั้นยังไม่ชัดเจนนัก จึงเกิดเป็นข้อถกเถียงและการต่อสู้กันเกิดขึ้นเพื่อหาข้อยุติ แล้วใครจะชนะกันล่ะ คนที่ฝีปากเก่งกว่า? คนที่มีพวกมากกว่า? เราก็ไม่อาจรู้ได้ หลายต่อหลายครั้งที่เส้นแบ่งของคนส่วนน้อยถูกลบทิ้งไปอย่างไร้ใยดี ความเห็นของพวกเขาสาปสูญ พวกเขาเหมือนไม่มีตัวตนเพียงเพราะมองต่างออกไป แต่มันคงเป็นสิ่งที่ดีและง่ายที่สุดแล้วกระมัง เมื่อคนส่วนมากมองว่ามันยุติธรรม มองว่ามันถูกต้อง มันก็จะเป็นเยี่ยงนั้น เมื่อสังคมเปลี่ยนไปเส้นแบ่งเหล่านั้นก็ถูกเลื่อนไปด้วย อย่างไรก็ตามเมื่อมีเส้นแบ่งนี้ เราเคยถามตัวเองไหมว่าเราอยู่ฝั่งไหนกัน ไม่แน่ว่าในขณะที่เราคิดว่าเราอยู่ในฝั่งดีแล้วแต่สังคมอาจมองว่าเราอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ได้

แด่อันดามัน

2005-02-05T09:38:00.000+07:00

"อันดามันคือสวรรค์บนแดนดิน
ทรายกรวดหินเป็นประกายไม้พริ้วไหว
แผ่นน้ำงามแผ่นฟ้าครามประทับใจ
ชื่นกลิ่นไอใหลหลงอันดามัน

เช้าวันหนึ่งฟ้าใสไร้เมฆมัว
เหตุน่ากลัวกล้ำกรายไม่คาดฝัน
คลื่นใหญ่ยักษ์ถาโถมเข้าโรมรัน
โอ้สวรรค์อันดามันพลันวอดวาย

ตึกบ้านเรือนเลือนมลายหายนะ
คนมากมายวายชีวะบ้างสูญหาย
คนบาดเจ็บกลาดเกลื่อนเรือนหมื่นราย
หยาดน้ำตาหลั่งเป็นสายทั่วแดนดิน

คนสิ้นหวังทุกข์ใจไร้จุดหมาย
แรงใจกายหายไปพร้อมกระแสสินธุ์
บ้านเคยอยู่อู่เคยนอนเคยทำกิน
สลายสิ้นแสนสลดรันทดใจ

แต่แล้วธารน้ำใจก็ไหลหลาก
บริจาคเงินทองและของใช้
ทุกหย่อมหญ้าลงแรงกายรวมแรงใจ
ช่วยเหลือผู้ประสบภัยด้วยใจจริง

กำลังใจจากมวลชนคืนความหวัง
สร้างพลังแก่เพื่อนพ้องทั้งชายหญิง
แม้สูญสินสิ้นทรัพย์ไร้ที่พิง
ญาติมิตรทิ้งลาจากไปไม่กลับมา

ตราบชีวิตแลวิญญาณ์ยังมิสิ้น
จงโผผินบินสู้ไปคล้ายปักษา
ใจแกร่งสู้คู่แรงกายไม่สร่างซา
เพื่อวันหน้าฟ้างามใสดังใจปอง

วาโย
มกราคม 2548"

คลื่นชีวิต : บทกวีที่หายไปจากความทรงจำ

2005-02-05T09:08:00.000+07:00

วันนี้แม่ส่งกลอนที่ผมแต่งนานมาแล้วมาให้ แม่เจอมันในเศษกระดาษใบหนึ่ง
เขียนไว้ว่า

"คลื่นที่ซัดลัดเซาะเลาะแนวหิน
เป็นอาจิณย้ำไปไม่ห่างหาย
ทั้งใหญ่น้อยซัดเส้นมิเว้นวาย
ริมหาดทรายสลับซ้ำย้ำอารมณ์
กลางนทีคลื่นแรงแฝงคลุ้มคลั่ง
มิอาจยั้งหยุดได้ให้พอสม
เรื่อลำน้อยแน่แท้แปรตามลม
รู้ว่าล่มก็ยังแล่นอย่างแคลนคลอน
คลื่นนทีโหมกระหน่ำซ้ำบ้าคลั่ง
ก็เปรียบดังหลายเหตุการณ์ผ่านมาสอน
จงดูเถิดมนุษย์เจ้าเราขอวอน
ทุกบทตอนสอนให้จำย้ำเตือนเรา
ในนาวาเปรียบมนุษย์ดุจเรือน้อย
หากท้อถอยต่อปัญหาพาโง่เขลา
ไม่ตรึกคิดก็ดุจจิตสู่วัยเยาว์
มัวนั่งเศร้าทิ้งความจริงทุกสิ่งอัน
หากเป็นคนจงสู้สุดกู่ก้อง
เรื่องทั้งผองสู้ได้ไม่หลีกหัน
ดังเรือน้อยลอยท้าคลื่นทุกคืนวัน
แล้วสักวันจะถึงฝั่งที่ตั้งรอ

จาก วาโย
แด่ คนทั้งโลก
1996"

ผ่านมาประมาณ 9 ปีแล้ว ผมไม่รู้ว่าตัวผมเองคิดอะไรตอนแต่ง ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยแต่งกลอนบทนี้
ขอบคุณแม่มากครับที่ช่วยกู้ความทรงจำส่วนเล็กๆที่หายไปของผมคืนมา

แสวงหาตนเอง

2005-01-25T11:55:00.000+07:00

ทุกๆวันเราสามารถสัมผัสตัวเอง ได้ยินเสียงตัวเอง แม้กระทั่งเห็นภาพกลับด้านของตัวเองในกระจกเงา แต่การรับรู้เหล่านั้นก็ไม่สามารถทำให้เราค้นพบตัวเองได้ มันอยู่ที่ไหนกันนะสิ่งที่เป็นตัวเรา เราจะรู้ได้อย่างไรว่าสิ่งไหนเหมาะสมที่สุดสำหรับเรา บางครั้งผมคิดว่าสิ่งที่เราถนัดที่สุดคงเป็นสิ่งที่เหมาะสมกับเราที่สุด แต่ถ้าเราไม่มีความสุขในการทำสิ่งนั้นมันจะเรียกว่าเหมาะสมกับเราได้หรือเปล่า และถ้าเราพยายามมีความสุขกับมันเราจะรักมันขึ้นมาจริงๆหรือเปล่า หรือเป็นแค่การหลอกตัวเองให้ไม่ระทมทุกข์กับสิ่งที่ต้องทนอยู่ร่ำไปไร้วันลาจากมีเพียงสิ่งเดียวที่พรากมันไปได้คือความตายอันมิรู้กำหนด แต่บางครั้งผมก็คิดว่าการทำในสิ่งที่รักคงจะเหมาะสมกับเราที่สุดแต่ถ้าเราทำมันออกมาแล้วไม่ดีเราจะผิดหวังกับตัวเองมากยิ่งขึ้นไปหรือเปล่าแล้วเมื่อเราผิดหวังกับมันเราจะเลิกรักมันหรือเปล่า หรือเรายังรักมันอยู่เพียงแต่อยากจะเฝ้าดูเท่านั้นไม่อยากที่จะกลับไปลงมือทำอีก ไม่รู้ว่าการค้นหาตัวเองให้เจอมันสำคัญหรือเปล่าบางคนก็เฝ้าตามหาและไขว่คว้ามันเหมือนกับผม บางคนก็พบแล้วโดยไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาพบเจอนั่นคือตัวเขาที่แท้จริงหรือไม่เขาเพียงมองว่ามันเหมาะสมกับเขา ณ เวลานั้น ดูเหมือนสิ่งเหล่านี้จะอยู่ที่ใจเราทั้งสิ้น สำหรับผมก็ได้แต่คิดว่าเราต้องลองทำทุกสิ่งไปเรื่อยๆ ให้มากที่สุด จนถึงสักวันเราคงจะพบกับคำตอบนี้ และถึงแม้ตราบจนสิ้นชีวิตยังไม่พบกับคำตอบ ก็เป็นการดีอย่างน้อยก็ได้มีโอกาสแสวงหา

เทพยดากับปีศาจ

2005-01-11T14:30:00.000+07:00

ถ้ามองให้ดีทุกคนมีทั้งด้านมืดและด้านสว่างอยู่ ต่างกันเพียงแต่ว่าด้านไหนของเขาที่จะแสดงเด่นออกมาให้ผู้คนเห็น ถ้าคนทั่วไปมองเห็นเขาแค่เพียงด้านสว่างเขาก็ไม่ต่างอะไรจากเทวดาเดินดินของคนเหล่านั้น แต่ถ้าคนทั่วไปมองเห็นเพียงแต่ด้านมืดเขาผู้นั้นก็จะเป็นปีศาจในสายตาผู้คน บางครั้งคนที่เป็นเทวดาเดินดินเหล่านั้นต้องพยายามปิดบังด้านมืดของตนเพียงเพราะเขาต้องการรักษาสถานะแห่งเทพยดาเอาไว้ เพราะมนุษย์รอบกายเขาคงจะไม่ยินดีหากรู้ว่าเทพยดาของพวกเขานั้นมีตราบาปหรือด้านมืดแฝงอยู่ มนุษย์ทั่วไปมักจะลืมความดีของเทพยดาเหล่านั้นหมดสิ้นเพียงเพราะได้รับรู้เรื่องราวจากด้านมืดมาเพียงเล็กน้อย บาปเพียงครั้งก็เหมือนจะทำให้ความดีอันมากมายสญสลายไปหมด เขาผิดหรือที่มีดีและมีเลวปะปนกันเยี่ยงคนธรรมดา มันถูกแล้วหรือที่เขาถูกตัดสินให้กลับกลายเป็นปีศาจเพียงเพราะความผิดเพียงหนึ่งครั้ง
ถ้ามองไปที่ปีศาจ ความจริงแล้วพวกเขาก็ทำความดีไว้แก่โลกใบนี้เลยไม่น้อยแต่คงไม่มีใครจดจำ ก็มนุษย์พวกนี้อีกนั่นแหละที่จำแต่เรื่องเลวร้ายที่เขาทำ การเป็นปีศาจก็ไม่ได้เป็นได้ง่ายเลย มันต้องอดทนที่จะเป็นตัวเองและทนต่อการเกลียดชังจากมนุษย์มากมาย บางครั้งยามพวกเขาทำความดีก็ถูกมองในแง่ลบว่าสร้างภาพหรือทำเพื่อหวังผลประโยชน์อันใดสักอย่าง ดูเหมือนการเป็นมนุษย์ธรรมดาสามัญนั้นจะง่ายที่สุด แต่มันก็ไม่ง่ายเช่นกัน เราจะรู้ได้อย่างไรว่าความพอดีมันอยู่ตรงไหน แบบใดที่ไม่ได้เป็นเทวดามากเกินไปและไม่ได้เป็นปีศาจ ไม่มีอะไรง่ายสักอย่าง ที่เราทำได้ก็คือพยายามเป็นตัวเองให้มากที่สุดและโอนอ่อนตามสังคมไปบ้างในบางเวลา ทำได้เท่านี้เราคงอยู่รอดได้ในสังคมนี้ได้
สำหรับคนที่เป็นเทวดาอยู่ทุกวันนี้ก็จงเผื่อใจไว้ว่าอาจมีสักวันที่เขาอาจจะกลายเป็นปีศาจในสายตาผู้คน คนที่กลายเป็นปีศาจไปเสียแล้วก็จงปลงกับคำติฉินนินทาเหล่านั้น มนุษย์ก็เป็นเช่นนี้เอง ยามมองว่าเป็นเทวดาก็รักเสียจนไม่ลืมหูลืมตา ใครด่าว่าก็แก้ตัวให้ ยามพลิกผันเปลี่ยนรูปเป็นปีศาจในสายตาก็สาปแช่งและมองทุกอย่างในแง่ร้าย เราทำอะไรไม่ได้หรอกยิ่งแก้ตัวก็เหมือนยิ่งผิด ปล่อยให้โลกเป็นไปตามทางของมันและควบคุมชีวิตของเราไปตามครรลองนั้นเป็นพอ เพราะเรานั่นแหละรู้ตัวเราเองดีที่สุด

Gallery Created

2005-01-09T16:28:00.000+07:00

Today,
I've Created My Gallery
and My Poem.

ความขัดแย้งในตัวตน : ปัญญากับสัญชาติญาณ

2005-01-08T03:00:00.000+07:00

ในตัวตนของคนทุกคนมีความขัดแย้งในตัวเองอยู่ตลอดเวลา บางครั้งเราคิดหรือตัดสินใจอะไรบางอย่างด้วยการวิเคราะห์ที่รอบคอบแล้วแต่ก็มีความคิดขัดกับความคิดเริ่มแรกเราอย่างสิ้นเชิง แวบเข้ามา ซึ่งก็มีเหตุผลดีไม่แพ้ความคิดแรกเสียด้วย แล้วเราจะเลือกทางไหนดี
บางทีความขัดแย้งนี้มันอาจจะเป็นผลมาจากความเชื่อของเรา ถ้าเราเชื่ออะไรสักอย่างแบบสุดโต่งไร้ข้อกังขา การตัดสินใจของเราอาจเป็นไปในทางเดียวแบบไร้ความลังเลก็เป็นได้ แล้วความคิดเกี่ยวกับเรื่องอะไรสักอย่างก็คงไร้ข้อโต้แย้งภายในจิตใจเราเองอย่างสิ้นเชิง แต่จะมีคนแบบนั้นในโลกหรือเปล่า คนที่เชื่อในสิ่งที่เขาเชื่ออย่างเต็มร้อย ผมว่าคงไม่มีหรอก เพราะโลกนี้มันไม่มีอะไรแน่นอนสักอย่าง มนุษย์เรียนรู้ความไม่แน่นอนนี้จากทุกสิ่งรอบตัว อะไรที่ว่าแน่ก็มีโอกาสพลิกผันได้เสมอแม้ว่าความน่าจะเป็นนั้นจะน้อยสักเพียงใด แล้วเมื่อเป็นอย่างนี้เราจะมีความคิดไปในทางเดียวได้อย่างไร นี่กระมังเหตุผลที่ความน่าจะเป็นที่น้อยนิดนั้นมันชักจูงให้เราไขว้เขวได้เสมอ
ผมมองว่าในการตัดสินใจอะไรสักอย่างมันมักจะมีหนทาง 2 แบบที่เป็นคู่ขนานกันนั่นคือหนทางจากการคิดไตร่ตรองและหนทางจากสัญชาติญาณ สัญชาติญาณกับปัญญาของมนุษย์อาจไปด้วยกันได้สวยในหลายๆเรื่อง สังคมมนุษย์จึงเจริญเติบโตยิ่งใหญ่กว่าสัตว์ใดในโลกจนทุกวันนี้ แต่ในบางครั้งสัญชาติญาณอันนี้ก็ขัดกับความคิดของมนุษย์ แล้วเมื่อถึงเวลานั้นปัญหาคือเราจะเชื่อสิ่งใด มนุษย์ส่วนมากเชื่อในการตัดสินใจด้วยการคิดไตร่ตรองเสมอ นั่นเพราะปัญญาคือสมบัติอันล้ำค่าของมนุษย์ มันคือสิ่งที่บ่งบองความแตกต่างของมนุษย์กับสิ่งมีชีวิตอื่นๆ มนุษย์รู้สึกว่าตนเป็นผู้ชนะและอยู่เหนือธรรมชาติด้วยปัญญาและเทคโนโลยีมากมายที่คอยรับใช้ตนอยู่อย่างทุกวันนี้ แต่บางครั้งการเชื่อในปัญญาก็ไม่ได้นำพาไปสู่เป้าหมาย และที่สำคัญบางครั้งการเชื่อในสัญชาติญาณกลับได้ผลดีกว่า แม้สิ่งที่สัญชาติญาณคิดบางครั้งมันจะเป็นสิ่งที่มีโอกาสเกิดขึ้นได้ยากนัก แต่มันก็มักเกิดขึ้นอยู่ร่ำไป เหมือนมีใครบางคนแกล้งให้เป็น เหมือนจักรวาลกำลังเล่นตลกกับเรา คล้ายกับเป็นคำถามให้เราตอบกันว่าเราเอาชนะธรรมชาติได้จริงหรือ หรือว่าธรรมชาติทำให้เรารู้สึกไปเองว่าเราทำได้แล้วคอยเล่นตลกกับเราอยู่เป็นนิจ

ไม่มีใครล่วงรู้วันพรุ่งนี้

2004-12-27T18:42:00.001+07:00

วันนี้เป็นวันจันทร์ที่ 27 ธันวาคม 2547 เมื่อวานเกิดคลื่นยักษ์ซัดเข้าฝั่งทางด้านทะเลอันดามัน ตอนใต้ของไทยและอีกหลายประเทศในแถบนี้ เกิดความเสียหายเป็นอันมาก
ผู้คนมากมายล้มตาย สูญหาย หรือไม่ก็บาดเจ็บ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของหายนะอันเฉียบพลันเยี่ยงนี้ มันเกิดขึ้นเสมอโดยเราไม่ทันตั้งตัว
ครั้งนี้มันไม่ใช่ฝันร้ายแต่มันคือความจริงอันโหดร้ายของใครหลายคน เราไม่มีทางรู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร พรุ่งนี้เราจะสูญเสียใครสักคนที่เรารักไปหรือเปล่า แม้กระทั่งตัวของเราเองก็ไม่มีทางรู้ได้ว่าเราจะจากโลกใบนี้ไปเมื่อใด ในโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอนสักอย่าง ทุกอย่างมันมีความน่าจะเป็นที่จะเกิดขึ้นได้เสมอ สิ่งเหล่านี้เหมือนคอยเตือนเราว่าจะทำสิ่งใดให้รีบทำ เวลาของมนุษย์ในโลกนี้มันสั้นนัก ที่สำคัญธรรมชาติให้เวลาแต่ละคนไม่เท่ากัน แต่สุดท้ายแล้วทุกคนก็ต้องจากไปเหมือนกันหมด ไม่มีใครฝืนสิ่งนี้ได้ แม้โลกนี้มันจะสวยงามหรือโหดร้ายอย่างไรก็ตาม เราก็ไม่มีทางอยู่ค้ำฟ้า ถ้ามองในแง่ดีคือเราไม่ต้องทนทุกข์กับโลกอันวุ่นวายนี้ชั่วนิรันดร์ ต้องมีสักวันที่เราหลุดพ้นจากมันไป
สำหรับคนที่ยังอยู่มันก็ต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่าง เราไม่ได้อยู่เพียงเพื่อเสียใจกับการจากไปของเขาเหล่านั้นเพียงอย่างเดียวเป็นแน่ ธรรมชาติคงมีเหตุผลในการมีชีวิตต่อไปของเรา เราจะต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่าที่สุด ใช้ชีวิตในแบบของเราอย่างเต็มที่ และทำประโยชน์แก่โลกบ้างตามวิสัย
ท้ายที่สุดเราหวังแต่เพียงว่าผู้จากไปจะพบกับสิ่งที่ดี เราไม่รู้เช่นกันว่าโลกหน้าเป็นอย่างไรกันแน่ โลกหน้าที่แต่ละคนวาดฝันไว้ก็คงแตกต่างกันไป ขอให้พวกเขาเหล่านั้นได้พบความสุขอันเขาได้ฝันใฝ่ และอยู่ในโลกหน้าในแบบที่เขาต้องการด้วยเถอะ